Hafızasını yitirdi ama sevdasını hiç unutmadı
İzmir’de yaşayan 88 yaşındaki Nazif Çakan, felç ve Alzheimer nedeniyle huzurevine yerleştirilen eşiyle düzenli olarak görüşüyor.
Makedon göçmeni 88 yaşındaki Nazif Çakan ile İzmir'in Aliağa ilçesi Çaltıdere Mahallesi'nde yaşayan 78 yaşındaki Menşure Çakan'ın yolu 16 yıl önce kesişti.
Daha önce başlarından evlilik geçen ve ömürlerinin son döneminde hayatlarını birleştirme kararı alan ikili, Bornova ilçesi Rafetpaşa Mahallesi'nde bir yuva kurdu.
Her buluşmalarında şarkılar söylüyor
Evlendikten 4 yıl sonra Menşure Çakan'ın felç geçirmesi ve Alzheimer hastalığı nedeniyle çiftin mutluluğu yarım kaldı. Çok sevdiği eşine 10 yıl tek başına bakan Nazif Çakan'ın da sağlık durumunun bozulması üzerine yaşlı çifte bir süre mahalleli yardım etti.
Hastalığı ağırlaşan Menşure Çakan, 2 yıl önce tedavi ve bakım hizmeti için Buca Huzurevi Yaşlı Bakım ve Rehabilitasyon Merkezi'ne yatırıldı.
Kadının tek ziyaretçisi de mahalle muhtarının yardımıyla huzurevine gelebilen hayat arkadaşı oldu. Alzheimer nedeniyle hafızasını yitiren ama sevdasını hiç unutmayan yaşlı kadın, dört gözle beklediği eşine her buluşmalarında şarkılar söylüyor.
Eşinin şarkılarını gözyaşları içinde dinleyen Nazif Çakan da her ziyaretinin sonunda helallik isteyip huzurevinden ayrılıyor ve yalnız yaşadığı evine dönüyor.
"Dağlar kadar" seviyor
Nazif Çakan, kendisinin ikinci, eşinin ise üçüncü evliliğini yaptığını söyledi.
Eşinin önceki evliliklerinden çocukları olduğunu ancak yine de yalnız kaldığını anlatan Çakan, "Çok azap çekmiş, küçük yaşta menenjit geçirmiş. Eşim evlendikten sonra hastalandı. Onu çok sevdiğimden hep idare ettim. İyi kötü geçindik şükür ama son yıllarda onunla yeterince ilgilenemedim. Çünkü benim de artık gücüm kalmadı" dedi.
Haftanın belirli günlerinde muhtar Recep Çakmakçı'nın desteğiyle huzurevine geldiğini belirten Çakan, eşinin kendisine şarkılar söylediğini söyledi.
Hayat arkadaşını çok özlediğini anlatan Çakan, "Bazen rüyamda görüyorum. 'Acaba hasta mıdır?' diye düşünüyorum" dedi.
Nazif Çakan, bir parça ekmekle doyduğunu ama yalnızlığını gideremediğini söyledi. Menşure Çakan da eşini "dağlar kadar" sevdiğini vurguladı.
"Belki ben gelemem, belki geldiğimde göremem"
Rafetpaşa Mahallesi Muhtarı Recep Çakmakçı ise Nazif Bey'e huzurevine getirme konusunda yardımcı olduğunu anlattı.
Yaşlı çiftin çeşitli hastalıkları olduğundan bahseden Çakmakçı, şöyle konuştu:
"Felç olan Menşure teyze Aile, Çalışma ve Sosyal Hizmetler Müdürlüğü tarafından huzurevine götürüldü. Ben de her ay Nazif amcayı alıp geliyorum. Ziyaret günü geldiğinde hemen yanıma gelir, eşini görmek istediğini söyler, 'Muhtarım, ne zaman gidiyoruz?' der. Uygunsam hemen o gün geliriz, değilsem ertesi gün yola çıkarız. Ziyaretini hiç aksatmaz. Böyle sevgi görmedim. Geldiğinde çok heyecanlanıyor. Amcamın gözü çok yaşlı, her gelişinde gözyaşı döküyor. Eski günlerini hatırlıyor. Ondan hep helallik alıyor. 'Belki ben gelemem, belki geldiğimde göremem' diyor. Ben de çok üzülüyorum."
